Αλέξανδρος Καπέρδος: Ένας Εμπεσιώτης στην… καρδιά ενός από τους αρχαιότερους Πολιτισμούς του κόσμου!

Ο Αλέξανδρος Καπέρδος, φοιτητής από τον Εμπεσό και μέλος Περιφερειακής Παράταξης έζησε μια μοναδική εμπειρία στην… καρδιά ενός από τους αρχαιότερους Πολιτισμούς του κόσμου!

Ο ίδιος στην ανάρτησή του περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα έζησε προ ημερών σε ένα ταξίδι ζωής:

«Η πτήση για Κάιρο ήταν προγραμματισμένη λίγο μετά τις τρεις το μεσημέρι.

Ο καιρός συννεφιασμένος, η διαδρομή ήρεμη, με τον χρόνο να περνά απαρατήρητος.

Τίποτα δεν προϊδέαζε για όσα θα ζούσα τις επόμενες πέντε ημέρες, στην καρδιά ενός από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου.

Φτάνοντας στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Καΐρου, ένιωσα εκείνη τη γνώριμη ανυπομονησία, μαζί με μια διακριτική αμηχανία που σε κατακλύζει όταν πατάς σε μια χώρα εντελώς διαφορετική από ό,τι γνωρίζεις.

Θυμήθηκα τον λόγο που είχα έρθει.

Όχι απλώς για να θαυμάσω μνημεία, να τραβήξω φωτογραφίες ή να τρέξω έναν ημιμαραθώνιο με θέα τις πυραμίδες, αλλά για να νιώσω από κοντά πώς ζει ένας λαός που παλεύει με τη φτώχεια, κουβαλώντας όμως στους ώμους του ένα τεράστιο, αξεπέραστο παρελθόν.

Πρώτη στάση η Γκίζα. Το σκοτάδι είχε ήδη καταπιεί τους δρόμους κι εγώ προχωρούσα αργά, με τη χειραποσκευή να χτυπά στο πόδι και το σακίδιο να βαραίνει τον ώμο, ψάχνοντας το ξενοδοχείο σαν να ‘ταν κρυμμένο επίτηδες.

Ένας ντόπιος με πρόσεξε χαμένο και στάθηκε μπροστά μου.

Δε μιλούσε καλά αγγλικά κι εγώ δεν ήξερα ούτε λέξη αραβικά, μα με λίγα νοήματα και χαμόγελα βρήκαμε κοινή γλώσσα.

Χωρίς πολλά, μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω.

Περάσαμε μέσα από στενά που έμοιαζαν ίδια, με θαμπά φώτα, αλλόκοτες μυρωδιές και σκόνη να αιωρείται παντού.

Στον δρόμο μού είπε το όνομά του.

Χάθηκε κι αυτό μέσα στην κούραση της στιγμής…

Η πόλη ήταν γεμάτη αντιφάσεις, χαμένη στον χρόνο και στη φτώχεια.

Ένας απέραντος σκουπιδότοπος που, παρά την εικόνα του, καταφέρνει κάθε χρόνο να προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες.

Ακόμα αναρωτιέμαι πώς όλα αυτά συνυπάρχουν τόσο παράδοξα.

Από τη μία, οι επιβλητικές πυραμίδες στέκονταν αγέρωχες στον ορίζοντα, από την άλλη η ακραία φτώχεια στους δρόμους και τις γειτονιές σε κάθε στενό της πόλης.

Η ειδυλλιακή νεκρόπολη της Γκίζας, που ξεπρόβαλε από την ταράτσα του ξενοδοχείου, ήταν μια εικόνα που δύσκολα περιγράφεται.

Κι όμως, από το ίδιο σημείο έφταναν στα αυτιά μου κάθε πρωί οι ήχοι της άγριας κακομεταχείρισης των καμηλών από τους ντόπιους «ιδιοκτήτες».

Ζώα ξυλοκοπημένα, χωρίς νερό και τροφή.

Το μεγαλείο της ιστορίας συνυπάρχει, σχεδόν ειρωνικά, με τη σκληρότητα της καθημερινότητας.

Ο αρχαιολογικός χώρος ήταν κυριολεκτικά μια ανάσα μακριά.

Το παζάρεμα για μια βόλτα με καμήλα ήταν ασταμάτητο.

Όλοι προσπαθούσαν να σου πουλήσουν κάτι: μεταφορά, βόλτα με καμήλα, «ειδική τιμή μόνο για σένα», για μια διαδρομή που, όπως έλεγαν, δεν μπορείς να κάνεις περπατώντας.

Στην αρχή κουράζει και ξενίζει.

Μετά όμως κατάλαβα ότι για πολλούς από αυτούς ήταν απλώς τρόπος επιβίωσης.

Το αντιμετώπισα με χαμόγελο και διάθεση παιχνιδιού.

Εκεί, το παζάρι δεν ήταν αγένεια, ήταν κανόνας.

Από τις καμήλες μέχρι τις μικροαγορές στο Χαν ελ-Χαλίλι, έμαθα γρήγορα πως αν πας με ευρωπαϊκή ευγένεια… χάνεις.

Το λέω γελώντας, αλλά έχει μέσα του δόση αλήθειας.

Στην ανατολική όχθη του Νείλου απλώνεται το Κάιρο.

Από το Αιγυπτιακό Μουσείο, μέχρι το «Κάστρο του Σαλαντίν», η πόλη με εντυπωσίασε βαθιά με τις αντιθέσεις της.

Φτωχές γειτονιές, με σπίτια έτοιμα να καταρρεύσουν, δίπλα σε μεγάλους δρόμους, πάρκα και επιβλητικά κτίρια.

Τζαμιά, μουσεία, παλάτια, παλιά και σύγχρονα στοιχεία μπλεγμένα μεταξύ τους.

Δε θύμιζε σε τίποτα ευρωπαϊκή πόλη.

Είχε δικούς του ρυθμούς, δικούς του κανόνες.

Οι δρόμοι ήταν ζωντανοί καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Το χάος ανυπόφορο και ανά σημεία τρομακτικό.

Μυρωδιές από φαγητό, μικρά μαγαζιά γεμάτα προϊόντα, πλανόδιοι πωλητές, κόρνες, φωνές, και ανάμεσα σε όλα αυτά ο ήχος της προσευχής. Αν σταθείς λίγο και παρατηρήσεις, σε καθηλώνει.

Πιστέψτε με, το έκανα με τις ώρες.

Αλλά αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν οι άνθρωποι.

Παρά τις δυσκολίες, σε κοιτούσαν στα μάτια, σου χαμογελούσαν, σου μιλούσαν.

Ένα φλιτζάνι τσάι, λίγα μυρωδικά, μια κουβέντα για την οικογένεια, για τη ζωή τους.

Προσπαθούσαν πάντα να σου αποσπάσουν κάτι, να πουλήσουν μια βόλτα με τουκ-τουκ ή ένα σουβενίρ, αλλά αυτό δεν μείωνε την ανθρώπινη ζεστασιά τους.

Μικρές στιγμές, αλλά γεμάτες νόημα.

Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με αρκετούς ντόπιους, σε αξιοθέατα, σε δρόμους, παντού!

Το Κάιρο μου θύμισε κάτι σημαντικό: ο πολιτισμός δεν είναι μόνο μνημεία.

Είναι οι άνθρωποι που τον ζουν κάθε μέρα, η καθημερινή συνύπαρξη ισλαμιστών και Κόπτων Χριστιανών, οι φωνές και τα βλέμματα στους δρόμους, οι φωτογραφίες που σου ζητούν οι ντόπιοι να τραβήξετε μαζί στα αξιοθέατα, οι μικρές στιγμές που φτιάχνουν την καθημερινή ζωή.

Οι πυραμίδες μπορεί να σε φέρουν μέχρι εδώ, αλλά δεν είναι αυτές που σε κρατούν.

Ούτε είναι αυτά που τελικά σου μένουν από το ταξίδι.

Κι από εκεί στο Λούξορ. Μια πρώην πρωτεύουσα που στέκεται αξιοπρεπώς στο νότιο κομμάτι της χώρας.

Ένα ταξίδι έντεκα ωρών με λεωφορείο, δίπλα στο Νείλο, στα βάθη της Αφρικής.

Εκεί η αίσθηση αλλάζει.

Λιγότερος θόρυβος, λιγότερη ένταση.

Η ζωή κυλά πιο ανθρώπινα.

Οι άνθρωποι στο Λούξορ είναι πιο χαλαροί.

Στα στενά της παλιάς πόλης βλέπεις παιδιά να παίζουν, γυναίκες να συζητούν έξω από τα σπίτια τους, ηλικιωμένους να ξεκουράζονται στη σκιά, καρφώνοντας το βλέμμα τους σε κάθε νέο στοιχείο που περνά μπροστά τους.

Νιώθεις ότι εδώ ο χρόνος έχει άλλη αξία.

Τα μνημεία δεσπόζουν από μακριά.

Ο Ναός του Καρνάκ, ο ναός του Λούξορ, είναι απλώς συγκλονιστικά.

Η λεωφόρος των Σφιγγών φαίνεται ατέλειωτη και προσδίδει μια αίσθηση ταξιδιού στην ιστορία, σαν να περπατάς από το παρόν κατευθείαν στο παρελθόν.

Κάθε βήμα μοιάζει να σε φέρνει πιο κοντά σε μια εποχή που η ιστορία δεν διαβάζεται, αλλά βιώνεται.

Κολοσσιαίες στήλες, τοιχογραφίες με ιερογλυφικά που αφηγούνται ιστορίες χιλιάδων ετών.

Και το πιο εντυπωσιακό;

Οι άνθρωποι ζουν δίπλα τους, σαν να είναι κομμάτι της καθημερινότητας.

Στην απέναντι όχθη της πόλης βρίσκεται η Κοιλάδα των Βασιλέων.

Ένας τόπος σιωπηλός και επιβλητικός, που παρά τον συνεχή τουρισμό καταφέρνει να διατηρεί μια παράξενη ηρεμία.

Λεωφορεία έρχονται και φεύγουν, επισκέπτες περνούν βιαστικά και ξεχύνονται μέσα στους αμέτρητους βασιλικούς τάφους.

Έφυγα με την αίσθηση ότι δεν την είχα ζήσει όσο θα ήθελα και με μια ξεκάθαρη υπόσχεση στον εαυτό μου: να επιστρέψω.

Όπως και για τον Ναό της Χατσεπσούτ, που αυτή τη φορά έμεινε εκτός διαδρομής.

Μια υπενθύμιση ότι κάποια μέρη δεν είναι για «γρήγορη κατανάλωση», αλλά για επιστροφή.

Αποχωρώντας από την Αίγυπτο, κατέληξα πως δεν πρόκειται για έναν προορισμό που «καταναλώνεται».

Δεν είναι το ινσταγκραμικό τοπίο που αναζητά κανείς απλώς για να εμπλουτίσει το προφίλ του με εικόνες.

Είναι μια εμπειρία που σε δοκιμάζει, σε προβληματίζει και, τελικά, σε αλλάζει.

Δεν πήρα μαζί μου μόνο φωτογραφίες και σουβενίρ.

Πήρα εικόνες ανθρώπων, βλέμματα, μυρωδιές, ήχους, νέους φίλους.

Στιγμές που δύσκολα χωρούν σε λέξεις, και αφηγήσεις για μια ολόκληρη ζωή.

Ένα μοναχικό ταξίδι, αλλά γεμάτο ουσία.

Η Αίγυπτος μπορεί να μη μου πρόσφερε άνεση και ίσως να μου προκάλεσε αηδία ανά διαστήματα.

Μου πρόσφερε ωστόσο εμπειρία, επίγνωση και σεβασμό απέναντι στον χρόνο, την ιστορία και τον άνθρωπο.

Κι αυτό είναι κάτι που θα κουβαλάω για πολύ καιρό ακόμη».

 

Διαβάστε επίσης: Αγνή Καϋμενάκη: «Έφυγε» αιφνίδια από τη ζωή, πενθούν σε Αστακό και Φυτείες για τη μητέρα δύο παιδιών

Πηγή: AgrinioTimes.gr